Kahrolası mum

Bayan O’Dunigan, Dublin’de O’Connel Caddesi’nde yürüyordu. Karşıdan da rahip O’Rafferty geliyordu.

–”Merhaba” dedi, rahip.

-”Nasılsınız? Bay Dunigan nasıl? Sizi iki yıl önce ben evlendirmemiş miydim?”.

– ”Evet” dedi, Bayan O’Dunigan.

– ”Bebek” dedi, rahip.

-”Bebeğiniz oldu mu, küçük O’Duniganlar?”.

– ”Maalesef” dedi, Bayan O’Dunigan.

-”Henüz bebeğimiz yok. Oysa öyle istiyoruz ki?”.

–”Gelecek hafta Roma’ya gidiyorum” dedi, rahip.

-”Vatikan’daki büyük kiliseye sizin için bir mum dikeceğim”.

–”Teşekkürler sevgili rahip” diye adamın ellerini öptü kadın.

–”Size minnettar olacağız”.

Birkaç yıl geçti aradan. Kadınla rahip bir daha karşılaştılar.

Rahip merakla sordu;

–”Bebeğiniz oldu mu peki?”.

–”Oldu” dedi, kadın.

-”Sekiz yılda üç ikiz, dört de tek doğurdum. 10 çocuğumuz var”.

–”Harika” dedi Rahip.

-”Harika. Mucize işte bu. Peki, o şirin kocanız ne yapıyor?”.

–”Roma’ya gitti, dedi kadın.

-”Sizin o Allah’ın belası mumunuzu üflemeye”…

Yorumlar kapalıdır.